Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Şiir - Kraliyet orkestrasındaki kemancı...

      kraliyet sarayındaydım.
      bir baloda...
      kabarık eteğimin renkli ışıklarla dansı,
      keman çalan kızın elindeki yaya yansıyan ışıklardan
      daha fazla parıldıyordu.
      bunun farkındayım...

      kocaman avizelerin altındaki
      kırmızı ışığın dansı
      bana bakan gözleri canlandırıyordu...
      bunun farkındaydım...


      elli lira uzattım babama.
      babam dediysem kral,
      kral dediysem yaz günü hala iç donuyla gezer.
      sattım elli liraya keman çalan kızın yayındaki ışıkları,
      kimsenin ruhu duymadı.
      kör bir nokta vardı salonda ışıklardan nasibini almayan,
      kimsenin takip etmediği,
      tam da orda yaptım hepsini.. 


     

      bir ritüel başladı ardından.
      kral kızını dansa kaldırdı.
      kralın kızı dediysem kabarık elbisileri çıkınca
      geceleyin ruhunu saklar. 

      kralın kollarında dansa kaldıracak prensi bekledim.
      bir ritüel,
      prens olacak soylu geldi, dansa kaldırdı beni.
      tüm gece dans ettik..


      düğün gecesi gelip çattığında
      elli liralar savurdular başımdan aşağıya, 
      herkesin unuttuğu bir şey vardı :
      elli liraları topladıkça başımdaki o gecenin ışıkları
      ritüeli bozmuştum.
      elli liraların hepsini her gece kral ve prensten kaçıp
      kemancı kıza veriyordum. 


 

      ritüeli bozmuştum,
      ellerim kemancı kızın kalçasında
      öptükçe kemancıyı, güzelleşiyorum...

                                                            24. 05. 2006