Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Şiir - VEŞAİRE...
Söz sustu
An durdu
Kan dondu
veşaire…
Çiçek çiçeği çağırdı
ve sordu ona:
“ Kokusunu arayan bir çiçek
değil miydin en fazla?”
Derinlerimi sen oydun
Dedi aşık terk edene
veşaire…
Sen de çok yüzeyseldin
Dedi terk eden
ettiğine veşaire…
Hüznünde kıvrımlar aradım durdum
Sonunda bulamadığım
Kıvrımları ben oydum
Onlara dolamayınca taştım,
taştığım yere gittim.
Sürünmedin yarama dedi
Terk edilen
edene veşaire…
sürmedin o yüzden sen de
yittin gidenlerin içinde.
Kalan çiçek giden çiçeği durdurdu
Gideyazarken
Ve haykırdı
“Ben kokumu aradım durdum
peki sen renginde saklamadın mı
bütün baharları?”
Ve yüzüne tükürdü aşık şairin
O gidişleri gideyazamadan
Yazayazamadan…
Yorumlar
öncelikle hoşgeldiniz...
sanki dene-y-sel adlı şiirimin kalan kısmını buldum bu şiirde... çok garip düşündüğümüz bağlar o kadar yakın ki.. şaşırdımm... eline sağlık...
tükürük kokusu ikinci kez denemeden bilemezsin..
ve yüzüne tükürdü aşık şairin
o gidişleri gideyazamadan.
yazayazamadan...
ve acı bütünleşti bedenle ve bu şiirle sanırım :) :) :)
Hoş gördük Lavinya... İsimlerin melodisi bile kafiye tutturmuşken, şiirlerin başlangıçları ya da kalanları nasıl uylaşmış diye sormak olmaz galiba... ( la-vin- ya... va-vey-la...)
Şiirinizi okudum;
Ait olduğun yerin yabancısı...
Çiçekleri toplamakla bahçıvan olamazsın...
Bu da sanki benim beceriksiz, küstah, suçlu ve de köhne şairime bir uyarı olmuş gibi...
Ben de şaşırdım... :)
