Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Şiir - Ölüm, Zaman, Biz ve Yandaki Bayan...

-Ölmekten korkmuyorum, herhangi bir zamanda olabilir...

 

Biz bir ihtimalden söz ediyorduk

Yandaki bayan ise;

Durmadan, anlamını bilmediği sözlerden konuşuyordu.

 

Sağ üstte bir çift yürek,

Tek bedende atmak için çarpışıyor

ve Bunun sağlamasını yapan bilim adamı

Sürekli ağlıyordu.

 

Biz bir kadından söz ediyorduk

Yandaki bayan ise;

Durmadan, anlatamadığı şeylerden bahsediyordu.

 

Önde bir kadraj,

Görüşünün dışındakilerden habersiz,

Hayatın anlamıyla ilgili bir filmi arıyor

ve Ona bakan yönetmen, umudun

Sadece işkenceyi uzattığını anlıyordu.

 

Biz bir gizemden söz ediyorduk

Yandaki bayan ise;

Durmadan, hayatını gözden geçirdiğini söylüyordu.

 

Ben bir aşağlıktım,

Bütün ihtimaller ise bir kadına dairdi

Kadınların hepsi anlaşılmazdı

ve Anlaşılamayanların hepsi gizemliydi

Yani kadınların hepsi gizemliydi

ve Ben bunu hiç anlayamamıştım.

 

Arkada aldatılmış bir dost,

Herkesten nefret etmekle

Kendinen nefret etmek arasındaki farkı

Düşünmekle meşguldü

ve Yanından geçen zaman

Anılar getirdikçe

Neler götürdüğünün farkında değildi.

 

-Nasıl olsa bir gün öleceğiz değil mi? Bugün, yarın... Ne fark eder ki?

 

Biz bir ihtimalden söz ediyorduk

Yandaki bayan ise;

Durmadan, anlamını bilmediği sözlerden konuşuyordu.

 

Ben bir aşağılıktım

ve Bütün aşağılıklar bendim

Yani ben bendim

ve Ben bir aşağılıktım.

 

Tam durduğum yerde idim,

Otobüsün camından geçen

Bir cinayeti âhlaklı kılmaya çalışıyordum

ve Bunun sağlamasını yapan bilim adamı

-Ne olduğunu anlamadan-

Sürekli ağlıyordu.

 

Biz kıvırcık saçlı çocuğun saçlarını yakıyorduk

Yandaki bayan ise;

Durmadan, ne kadar pişman olduğunu anlatıyordu

ve Elindeki cümleye,

Hangi duyguyu koysa taşıyordu.

Yani kendini bir türlü affedemiyordu...

 

-Gerçekten, en kötü ne olabilir ki? Tekrar doğmak mı?