Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Öykü - Korkulu Günler...

Yine çok güzel bi sabahtı.Gökyüzü masmavi olmuş,güneş çoktan doğmuştu.Bu sabah hiç uyanmak istemiyordum.Ama uyanmak zorundaydım.Artık evde tek kalmaktan bıkmıştım.Annem ve babam işleri nedeniyle hep şehir dışına çıkıyor ve beni evde yek bırakıyorlardı.Bu durum ilk çok hoşuma gidiyordu.Ama artık istemiyorum.Bu günde aynı şey olcaktı yine evde tek kalacaktım.Annem ve babam iş için şehir dışına gidip bir hafta gelmeyeceklerdi.Buna artık alışmıştım.Bu defa ki ayrılık çok farklı geliyordu.Bu düşüncelerle kalktım.Annem ve babamın

   -Biz çıkıyoruz,dediklerini duydum.

Annemlere gitmeyin demek için koştum ama aşağıya indiğimde çoktan gitmişlerdi.Evde yalnızdım.Bir hafta tek kalacaktım.Bunu düşündükçe çılgına dönüyordum.Televizyon izlerken güneş batmış,hava karamıştı.saat çok geç olmuştu.Uyumak istemiyordum.Uyumamaya çalışmama rağmen otururken uyumuşum.Rüyamda çok karanlık bir yer gördüm.Kapkaranlıktı.İleriden bir ses geliyordu.Beni çağırıyordu.Sesi tanıyamadım.Biraz ilerlediğim de karşıda tanınmayacak hale gelen iki kişi gördüm.

Sabah uyandığımda hala titriyordum çok korkmuştum.Biraz hava almak için dışarıya çıktım.Sokakta bir hareketlilik vardı.Ama ne olduğunu anlamadım.İçimde çok kötü bir his vardı.Canım sıkılıyordu.Eve gittim Telefon durmadan çalıyordu.Tam açacağım zaman kapanıyordu.Artık korkmaya başlamıştım.Çok ilginç şeyler oluyordu.Annem ve babamı düşünürken uyumuşum.

-Hiç rüya görmeyen ben iki gündür çok enteresan şeyler görüyorum,dedim kendi kendime.

Bu gecede rüyamda çok güzel bir yer gördüm.Her yer yeşillikti,ileriden sesler geliyordu.Sesin geldiği yöne doğru ilerledim.İleride insanlar toplanmıştı,çok kalabalıktı.Herkes ne olmuş?Nasıl olmuş?diyordu.Bende merak ettim.Tam kalabalığın içine girecekken uyandım.Çok merak ediyordum kalabalığın içinde ne olduğunu.Bu gün annemlerin gittiği üçüncü gün ve hala bir haber gelmedi.Bu gün hep evdeydim.Annemlerin odasından garip sesler geliyordu.

 -Kurtarın,beni kurtarın,diye.

  Cesaret edip gidip bakamadım.Sesler kesilince uyudum.Rüyamda yine karanlık bir yer gördüm.Her yer karanlıktı.Birden çok şiddetli rüzgar esti,şimşek çaktı,yağmur yağmaya başladı.Çok korkuyordum.Yine o sesi duydum.Yardım et kurtar beni diye bağırıyordu birisi.Ama yine sesin kime ait olduğunu anlayamadım.Çalan telefon sesi ile uyandım.Yine hemen kapandı.Aradan günler geçti.Annemlerin yola çıkmadan bir gün öncesi yine aynı rüyayı gördüm.Aynı yer ve aynı sesti.Sabah telefon çaldıve bu defa yetiştim.Telefonda sesi çok tanıdık gelen birisi annen ve baban gelirken trafik kazası geçrdiler ve ikisinide bulamadık,dedi.Dünyam başıma yıkılmıştı o an.Günlerce ağladım.Kendimi biraz toparladım.Artık alışmıştım.Rüyada görmemeye başladım.Annemlerin öldüğü iki yıl olmuştu ve ben onsekiz yaşına gelmiştim.O gece yine rüya gördüm.Yeşillik boş bir alandaydım.Kurtulduk artık iyileştik diye birisi bağırıyordu.Sabah kapının sesi ile uyandım.Kapıyı açtığımda karşımda annemi gördüm.Çok şaşırdımve korktum.Korkudan bayılmıştım.Kendime geldiğimde annem kaza geçirdiklerini çok ağır yaralandıklarını söyledi.Kazadan dört ay sonra annemi bulmuşlar ve hemen hastahaneye götürmüşler.Ama babamı bulamamışlar.Annem iki yılda ancak eve tekrar geri dönebilmişti.Buna çok sevinmiştim.