Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Öykü - Kâbus...

Gece tüm sessizliğiyle, rüzgar gibi yüzüme çarparken esrarlı karanlık  bugün de tesirini gösteriyordu. Uykusuz gözlerle sabahı beklerken, kurduğum hayaller sonu olmayan ümitsiz bir yolculuğa sürüklüyordu beni. İşin ilginç yanı bunu bile bile vakit öldürüyordum. Ama ne yapabilirim ki başka çarem yoktu. Uyumak ise  en büyük ıstırap. Gözlerimi kapattığım anda gördüğüm şeyler akla zarar. Gördüğüm kâbuslar akılımı başımdan alıyor. Ne zaman uyumak istesem hep aynı rüyalar. Yalnız kaldığımda gördüğüm rüyalar, gerçekleşecekmiş hissi veriyor. Değil mutfağa su içmeye gitmek oturduğum yerden bile kalkamıyorum.

Geçenlerde annem bir psikologa götürdü. İşte laf olsun diye bir sürü sorular sordu. Ben cevapladıkça o sordu. Anneme de: Bir şeyi yok çevrede yaşadıkları veya televizyonda izlediklerinin etkisi altında kalmış diyerek geçiştirdi. Annem, rahat bir nefes almıştı ama ben o kadının söyledikleriyle pek tatmin olmamıştım. Çünkü sakin bir hayatım vardı ve çevremde ise hiç olay yoktu. Gördüğüm rüyaları anneme anlatıyorum; değil inanmak, beni dinlemiyordu bile. Birde "psikolog haklı" demiyor mu o zaman çıldıracakmış gibi oluyordum. Şaşırdım kaldım ne yapacağımı bilemiyor, derdimi kime anlatsam inanmıyor, gülüp geçiyordu.

Geçen gün, okul çıkışında eve gitmek istemedim. O evde yalnız kalmak korku tüneline girmekten beter gibiydi. Gün boyunca yollarda oyalandım, arkadaşlarla oyun oynadım. Zaman geçmek bilmiyordu. Yorulunca eve döndüm. Şans benden yanaydı. Annem o gün fabrikadan erken dönmüştü. Ne olduğunu merak ettim. Çünkü yüzü sapsarıydı. Heyecanla:  Anne niye erken geldin? Neyin var? diye sordum. Dalgın dalgın yüzüme baktı ve sadece hiç diyebildi.

Ben yalnız kalmadığıma sevinip fazla üstelemeden o anın keyfini çıkardım. Ama akşam annem yine aynı durumdaydı. Yemekte de tabağını karıştırıp durdu. Ağzına bir lokma bile almadı. Dalgındı bir şeyler düşünüyordu. Bu kadar düşündüğüne göre önemli olsa gerekti. Yemekten sonra camın önüne oturup sokağı seyretti. Durumu beni iyice endişelendiriyordu, dayanamayıp tekrar sordum . Anne senin neyin var? Neler oluyor? Sabahtan beri ağzını bıçak açmıyor. Kötü bir şey mi oldu?  Annem yüzünü bana çevirip; heyecanla geçen gün gördüğüm rüyayı anlatmamı istedi. Şaşırmıştım. Annemin ısrarı üzerine tekrar anlattım. Rüyamda annemin fabrikada ki en yakın arkadaşı kaza geçiriyordu. Kazadan ağır yaralarla kurtarılan kadını ise büyük bir sürpriz bekliyordu. İşte o gün rüya gerçekleşmişti. Kadın hastane de can çekişirken  uzaktan bir akrabası ise aynı gün ölmüş; tek varisi olan Ayşe Abla'ya da yüklü miktar para bırakmıştı. İşin en ilginç ve en güzel yanı ise kadını annem hastaneye götürdüğü için mirasın bir kısmını bize hediye etmesiydi. Benim gördüğüm kabuslar hayıra yorumlanırken, annem ise parayı alıp almamak konusunda derin düşünceler içindeydi.