Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Şiir - Şah-ı Nâr...

Gülerayak bakıyorum boşluğa,
Karanlık delhizlerde bir tabuttayım.
Sürgüne gittim gelmeyeceğim,
Ruhumda ölüme dair koskoca bir umut.

Tekrar ettiğim sözlerin,
Kitabesini yaktım son kararla.
Kertenkelenin kopan kuyruğuna tutundum.
Yanmıyor mu gözlerim?
Umut akıyor, kanayamayan gözlerimde.
Düş saçıyordum,
Yandım kaldım bu yarayla.

Ölümün kızıllığına bürünmüş gözlerim,
Alaturka bir gözyaşı dökmekle meşgul.
Kovulmuş bir hüzne garkolmuş,
Kırık kanatlı bir güvercine dönmüş yüreğim.

Her ateşe verdiğin parçamı anımsa
Korktun.
Şehre inat düşüncelerle haykırdın;
"Ya aşk yoksa!"

Ve artık, seni rahat bırakacağım,
Vermeyeceğim, bir ses daha.
Sana aşk sözleri haykırmayacağım,
Ve bilmeyeceksin, nerede cesedim.
Boğazımdaki ipe bakıp bakıp gülmeyeceksin.
Sen hep sevilecek, lakin bilmeyeceksin.
Hadi bıraktım yakanı,
Durma biraz daha
Ben hep bir köşede inlerken, "Sena!" diye.
Dönüp bakma arkana.

Dönersen, çürümüş bir beden,
Ve cevap veremeyeceğin bir; "Neden?!?"
Karşılar seni, ses vermeden.

Gelme! İstemiyorum.
Neredeysen orada kal.
Dilsizliğimle, hep sayıkladığım gibi;
Mutlu kal.