Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Öykü - Mevsim Dışı Yalnızlıklar...

I-

durmadan acıyor şehrin ortasında yapayalnız ayaz bir kış türküsü dudaklarına kancalanmış rüzgar yakasından çekiştiriyor hasretler yağmalanıyor içinde yüz çizgilerindeki derinlik onu bu kadar umursamaz yapan tevelllüd muamma belki de isadan önce geldi bu şehre çok mu önemliydi insanlar her çağda acı çekmiştir ne de olsa aşk dünyanın doğuşuyla varsa eğer acı da onun ikiz kardeşidir yüzyıllardır bu yalnızlık kan kadar eski

giriyor çatının altına sobaya atıyor odunu kömürü her neyse işte yanacak bir şeyler atıyor sobaya yanmasını istediği şeyleri de üstüne aşk acısını atıyor mesela çaresizliği atıyor söndürdüğü sigarayı atıyor sobaya patronundan yediği fırçayı atıyor anasından emdiği sütü atıyor sobaya fakirliği atıyor parasızlığı atıyor yanması gereken ne varsa onu atıyor sobaya

açıyor sayfaları ve çeviriyor çevirdikçe güneş yükseliyor parmaklarının ucunda pencereden aşağı bakmak için çırpınan bir çocuğa benziyor bu haliyle güneş tam doğacakken adam kitabı yarım bırakıyor güneş de doğmaktan vazgeçiyor her gün aynı doğmaları yaşamaktan sıkılmış olmalı bugün de doğmasam kıymetimi bilse insanlar diyor kaş göz yapıyor ay ona doğsana geç kaldın diyor doğmuyorum ulan diyor güneş de.