Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Öykü - VASİYET...

                                                     

İlk kitabı çıktığında ağabeyine elli adet kitap  göndererek eski arkadaşlarına ve kurumlara dağıtmalarını rica etmişti.

Senelerce izine gidememişti. Uzun bir dönemden sonra ilk kez memleketini ziyarete gitti. Bir kaç gün içinde  bir çok dostunu görüp özlemini giderdi.

Bir kaç gün geçtikten sonra eski bir arkadaşının evine  gece yemeğine davet edildi.

Eve vardığında  yirmi  yılda seyrek gördüğü  beş altı  dostunu bir arada gördü. Uzun yıllar önce  birlikte  cezaevinde kaldığı Kel Mahmut’u görmek onu ayrıca memnun etmişti.

 Yemekten sonra  sohbet aldı başını gitti. Arkadaşlarının merak ettikleri bir çok konu vardı. Cendere Köprüsü’nü ilk kitabının kapağına alarak memleketinin tanıtımına katkıda bulunduğu için ona ayrıca memnuniyetlerini belirttiler.

Ankara’da yaptığı çalışmalar ve yayınladığı kitap için onu  tek tek tebrik ettiler.

Daha sonra  bir arkadaşı kitaba ismini veren hikayesini okudu yüksek sesle.

Her  biri değişik sorular soruyordu. 

“Niçin organlarını bağışlıyorsun? Neden yakılmayı istiyorsun” diye sordu biri.

“Düşündüklerinin burada gerçekleşmesi çok zordur” dedi bir başkası.

“Bir çaresini bulursunuz, arkadaşım değil misiniz” dedi gülerek.

“Nedir arkadaş! Senden çektiğimiz. Öldükten sonra bile bize rahat vermiyorsun. Hikayedeki gibi, memlekette  ölürsen ne yapacağız? İsteğini kimler yerine getirecek?’’

“Onu da  yazdım ya’’ dedi.

“Doğru yazıyor ama....’’

“Aması ne?’’

“Omuzlarımıza çok ağır bir yük yüklediğinin fakında mısın?’’

“Arkadaşlık böylesi günler için değil mi? Madem yakamayacaksınız, cesedimi mezardan çıkarıp Fırat’a atmak sizce çok mu zor geliyor?’’

”Zor değil ama…..’’

“Aması nedir Xalo?’’

 

“Bakın size bir hikaye anlatayım.  Sen de  bu arada, bu işi bir daha düşün’’ dedi Xalo. Bir iki öksürdü. Önündeki bardaktan bir yudum su içerek; ”Bir zamanlar bir köyde çok sorunlu bir adam yaşarmış” diye başladı anlatmaya.  ”Adam  senelerce çevre ve köy halkına çok eziyet çektirmiş. Zarar vermediği köy ve  şerrini bulaştırmadığı kimse kalmamış.  Gel zaman git zaman yaşlanıp, elden ayaktan düşmüş. Kahvede, köyde herkes kendisiyle dalga geçer olmuş. Günün birinde caminin hoperloründen herkesin başına toplanmasını rica etmiş. Merakla başına toplanmışlar. Ne söyleyeceğini merakla beklemişler. Geçmişte herkese verdiğim rahatsızlıktan dolayı hepinizden  özür dilerim, demiş adam,  huyum batsın kendime engel olamıyordum. Çok yaşlandım, yakın bir zamanda öleceğimi biliyorum. Yaptıklarımın insanlara ders olması için  son istediğimin yerine getirilmesini rica ediyorum. Ama önce ihtiyar heyeti bana söz verecek son isteğimi yerine getireceklerine dair.

İhtiyar heyeti, bir an önce ölse de kurtulsak diyerek, yemin etmiş. Adam devam etmiş konuşmasına. Öldüğümde cesedimi köy meydanındaki büyük ceviz ağacının altına bırakın. İki gün öylece ağacın altında  kalayım. Herkes gelip son söyleyeceklerini o zaman yüzüme  söylesin.

Köy ihtiyar heyeti şaşırarak, yok olmaz öyle şey. Bu güne kadar böyle birşey görmedik, duymadık, bu ayrıca dinimize de aykırı demişler.

Mezarımda rahat etmemi istiyorsanız  son isteğimi yerine getirin, hem yemin ettiniz, demiş adam.

İhtiyar heyeti, hele bir ölsün dercesine, peki peki merak etme, son arzunu   yerine getireceğiz diye  söz vermişler.

Gün gelmiş bizim ihtiyar eceliyle ölmüş.  Cesedini yıkayıp, kefenlemişler. Daha sonra uzun tartışmaların ardından cesedi ceviz ağacının altına serdikleri bir halının üzerine yatırmışlar, köylüler sırayla etrafında dua eder gibi tur atıp içlerindekileri dökmüşler. Çevreden duyan komşu köylerden de insanlar  köye akın edip bu ilginç olaya tanık olmuşlar.

İkinci gün sabahın alaca karanlığında asker tüm köyün etrafını sarmış. Uykudaki köyün ahCemilsini uyandırıp meydana toplamışlar. Aramalar sırasında evlerde bunlunan tüm yiyecek maddelerini biribirine karıştırıp, yere dökerek  insanlara çok eziyet etmişler. Köyde iki adet  küçük silah ele geçmiş. Erkekleri ve gençleri bir tarafa, kadın ve çocukları  öte tarafa ayırmışlar. 

Ağacın altındaki  cesedi görünce, kimin bu işi yaptığını öğrenmek isteyen komutana kimse doğru dürüst bir cevap verememiş.

“Bu rezalet ne ulan? Size  söyletmesini bilirim ben” diyen komutan   ihtiyar heyetinden sakallı iki kişiyi  çırılçıplak soyundurtmuş, her iki ihtiyarın gelinlerini meydana getirmeleri için emir vermiş. Sonra da  ihtiyarların cinsel organlarına naylon ip bağlatmış, iplerin diğer ucunu da gelinlerin bellerine bağlamışlar.

”Bu cesedi buraya kimin koyduğunu söylemezseniz bu gelinler ipi çekip hayalarınızı koparacaklar” diye gülmüş komutan. Gene  yanıt alamayınca kadınları döverek  yürütmüş, bu şekilde köyün etrafında gezdirmişler.

Yürümek istemeyen gelin ve ihtiyarlara kırbaç üzerine kırbaç vurup, soğukta karın üzerinde bekletmişler.  Diğer gençleri de saatlerce falakaya yatırmışlar.

Komutan “Bu köyden dört tane büyük silah ve bu işin  sorumlularını istiyorum” demiş ”Yoksa başınıza gelecekleri kendiniz düşünün” diyerek iki gün zaman   vermiş.

Falakadan ah vah çeken ihtiyarlar cesedin tepesine dikilmişler, ”Ulan namussuz” diye bağırmışlar,  ”öldün, öldün ama biz hala senin şerrinden kurtulamadık!”

 

Xalo sözünü bitirince herkes gülmeye başladı. Sonunda biri “ Şimdi anladın mı? Bizler de bu yaştan sonra  senin cesedini Fırat’a atıp, dayak yemek, cezaevine girmek istemiyoruz”  dedi, ”İstediğinde çok ısrar edersen, senin memlekete gelişine ambargo koyarız ona göre, sen de yaşadığın yerde ölürsün, orada ne yaparlarsa yapsınlar. Seçim sana kalmış.”

O gün anladı vasiyet yazmanın roman yazmaya benzemediğini.