Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Deneme - Optimizm...

Gereksiz mutluluklar insanı benden bahsediyoruz değilmi? Ve içinden her türlü duygunun su olup aktığı düz adamdan. mutlu olmama sebep yok, gerek de yok. ufak şeylerle mutlu olayım, iki arkadaşım yetsin bana. sessiz sessiz ağlayayayım bazen. gereksiz kasıntılardan uzak olayım. ne kaybediyorum? hiçbirşey. riski sevmiyorum ruhumla alakalı. durgun olmalıyım. gereksiz özentilere girmeyeyim. az insan sevsin beni ama çok sevsin hepsi. ortamın en karizmatiği olmak istemiyorum. istediğim sadece biraz mutluluk. dünyayı kurtarmaya da niyetim yok. sessiz sedasız uyuyayım. sokaktayım şu an değilmi. yersiz yurtsuz kalmışım lan ben bu gece. neyse kankam varya yanımda. yeter bana değil mi?. yeter yeter. en güzel saraylarda yaşamaktansa tek bir dostumla sokakta kalmayı tercih ederim. tabi herkes sarayda dostuyla olmak ister ama hep en iyisini istemeye ne gerek var. zaten en güzel saraylar kime kalmış ki bana kalsın. üşüyorum azıcık da. ama yağmur yağmadı en azından. yukarda birisi beni seviyor biliyorum. beni zor durumlarla karşı karşıya bıraksa da ufak tefek güzellikler yapıp beni sevindiriyor. seviyorum ben de onu. güzellikler yapmasa da severdim aslında. ama sevildiğini bilmek güzel şey. bugün o duyguyu birsürü kez yaşadım. dünyadaki şanslı azınlıktan sayıyorum kendimi. ayrıca hala üşüyorum. birdahaki sefere sırtımda bi' kabanla gezsem iyi olacak herhalde. ah diyorum bazan gelse birisi beni sevse ama benim onu seveceğim kadar. yani ölürcesine. güzelliğe, zenginliğe aç değilim. sadece çok çok sevgi istiyor canım. olmasa da olur ama. ne yapalım dedim ya herşeyi istememek lazım. çok fazla aramıyorum. şimdi kendimi kaptırıp saatlerce şiirler yazmak istiyorum. saatlerce hislerimi kelimelere dökmeye çabalamak. dedim ya... Mutluyum...