Gururlular "yüzsüzlük" der bunun adına, diğerleri ise sevgi, duygu yada başka birşey, herneyse işte.
Burda ayrılırız biz onlardan işte, tam bu noktada.
Gururlular bilmezler ki aslında yaşadığı duyguları herkesin yaşadığını
Bilmezlerki tek bir hamleleri neleri değiştirir, neleri tamir eder
ve bilmezlerki gurur sadece onların maskesidir yüzlerini saklamak için
Ama en çokta o maskeyi ne için, kim için kullandıklarını bilmezler.
Olmuyosa olmuyodur bazen ama gururlular hiç bir zaman oldurmaya çalışmazlar bir şeyleri, her zaman bir ukte kalır içlerinde
ama maskelerini gizlerler ya, pişmanım da diyemezler.
Onur duyarlar kendileriyle bazen, kimisi anlatır kimisi susar.
Ama zaman geçer, geçer.. Pişmanlık hissi uyanır içlerinde, bu duygu var olmasa eğer, zaten yapılması gereken yapılmıştır, acıtamaz canını öylece.
Ama işte o duygu geldiğinde, ne gurur tamir edebilir bunun acısını ne de sevgi.
Demek istediklerini diyemezsin, gözlerini kaçırırsın, en güzel duyguları..
Yaşayamazsın.
Gurur korkudur. Kırılmaktan incinmekten korkmaktır.
Diceğin lafın arkasından ne gelceğinden korkmaktır kimi zaman.
Zaten o yuzden saklarız kendimizi, o yuzden diyemeyiz en basit sevgi sözcüklerini olurda kalbimiz kırılır diye. Kendi kalbimiz açılmaz ya kimselere, sanarız karşıdaki yürekte kapatacak kendini. öyleyizdir işte.
Söyleyemeyiz, Anlatamayız.
Korkarız.