Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Özgür Metin - İki Sevgili...

Bütün ömrümce olmanı hiç düşünmedim.Ki zaten bu hayallere sığmayacak kadar güzel ve imkansızdı.Zaten ben,imkansızlığı bildiğim için savaştım.Evet suçuna ortak olup cezanı çekemem hiçbir zaman…Fakat aldığın tüm yaralarına merhem sürebilirim.Bıraktığın yadigara sen gibi bakabilirim.Zaten uğruna gözyaşı döktüğüm bu değil miydi ?

İmkansıza savaşmak,orduya sürülen tek at gibi…Ve yaralar bir tane değil…Daha çok denizde ki tuzu anımsatır.Ayıklayamazsın içinden…İmkansızdır.Gözyaşı mı ? Her insanın döktüğünden daha fazla olsa da…Tüm insanların döktüğüyle aynı…

Belki biraz tadı değişik…Tuzlu…Eğer kaçmadan savaşmak olsaydı sadece…Bil ki mertlikte olmazdı.

Haklısın…Tuzu ayıramazsın denizden…Tıpkı senle ben gibi…Sen buharlaşıp uçtuğunda…

Ben kuruyacağım,ufalanacağım,parçalanacağım…En ufak bir rüzgarda savrulacağım.Ya sen…Her buluttan akan gözyaşı misali,beni arayacaksın yeryüzünde,ama çok geç olacak.

Her bulut gözyaşı bırakır ki…Senin farkın bulut olmaman…Öyle olsaydın,bir güneşe muhtaç olmazdım.Eğer kaybolmak gerçekten ölmekse,şimdi çık hayatımdan ki…Sen kaybolmadan bön öleyim.

Ölümüne razı olacak kadar cesur değilim…Ben buradayım,bıraktığın yerde…Ve sen kaybetmek istemedikçe…Aynı güneşin ışıklarında rastlayacağız birbirimize…

Rastlamak değil de…Buluşmak isterdim.Anlaşarak…Ve sevilmek isterdim,güneş ışığının yarattığı gölgemi yok sayarak…Yanımda dolaşan değil o sadece…O hep yanımda olan…Seni siyaha boyasam da,sen hep yanımda olsan.

Gölgelerin ardındayım ben…Güneşin erişemediği o yerde…Ben hep karanlığındayım.Senin olabilmek için…

Umarım ki hayatım,geceden ibaret olur hep…Yıldızsız da olsa…Her gece yeni bir gelecek…