Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Deneme - Bir Delinin Parçalanmış Düşünceleri...
Hiç birşeye sahip değilim... Ne kaybedilecek ne de kazanılacak.Bu noktaya nasıl geldim, bilmiyorum. Belkide zaten başından beri hep buradaydım. Sınırları hep zorladım. Kim ne der, diye düşünmedim. Sonuçlarını düşünmedim. Kendime acıyı, tekrar tekrar tattırdım. Birçok kez haykırdım. Ama sanki, karabasanlar ruhumu ele geçirmişti; sesim diğerlerine ulaşamıyordu. Bazen ben kulaklarımı tıkıyordum onları duymamak için, bazen ise seslendiğim halde onlar duymak istemiyor gibiydi. Sanki ben büyük bir suç işlemiştimde herkes benden utanıyor, bana küsmüştü. Oysa ki onlar hırsızdı, onlar suçluydu! Beni duymak zorundaydılar; bu yüzden haykırdım, son gücümle haykırdım. Benden çaldıkları, bardağın dolu tarafı için...
...Hayatım dipsiz bir kuyuya düştüğünde' hep sizin yüzünüzden, ben burada olmak için ne yaptım' diye başkalarınıda suçladım, aynaya bakıp çaresizlik içinde kendimi de suçladım. İşin en kötü tarafıda, o karanlıkta, kuyunun dibinin ne zaman geleceğini bilememek. Ve sonunda saf su mu, yoksa çamurlarla kaplanmış bir lağım mı var? Hem ne farkederki zaten, yüzmeyide beceremiyorum...
...Ben asla o anlamda düzelemem. Yani benim kanımda olan birşeyi yok edemem. Artık eskiden olduğu gibi yalanda yaşayamam.Çünkü yardım elim hiç kalmadı, hepsini kullandım.Ama değişen birşey var; o da düşüncelerimin akışı. Artık boğazımda düğümlenip kalmıyor. Ağzımdan rahatça çıkabiliyor. Hergün bir önceki günden, daha aykırı düşünüyorum.Ama deliliğin son noktasına daha varmadım bile. Bir delinin beyininin nasıl çalıştığını bilirmisin? Cesurdur ve dürüsttür. Olayları nasıl en iyi şekilde çözümleyebilirim diye uğraşmaz.En sınırlara gider ve o uçurumun en uç noktasında düşünür herseyi.Sonra tek bir sonuca varır, tepkisel olmaktır, tepkisi de içindeki tüm öfkesiyle kahkahalar savurmak olur...
...Ama ben bir savaştayım. İçinde çok büyük anlamsızlıklar ve tüm bu anlamsızlığı anlamlı kılmak için yapılmayan şeyin kalmadığı, hayalleri sahte parçalarla birleştirerek gerçekliğe sokulduğu bir savaş. İçinde birçok defa yenilginin olduğu, duyguların işlevlerini yitirdiği bir savaş. Zıtlıkların aynı anda yaşandığı bir savaş. Ve bu savaştan ne kadar nefret etsemde vazgeçemediğim, yenilgiyi kabullenemediğim, beni delirten bir savaş. Adı: yaşam savaşı. Ordu: yok, bireysel. Savaşma tekniği: Doğaçlama. Savaşan gruplar: bireyin kendisi ile.
not: 15 yaşındayken yazdığım bir yazıdır.Yani, umarım okurken fazla bir şey beklemezsiniz...
