Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Deneme - ÖLÜM’ e DAİR...

-          Falanca ölmüş, duydunuz mu?

-          Yaa, çok gençti daha, nasıl olmuş?”

-          Kalp krizi, trafik kazası, vade…

-          ?? !! Allah rahmet eylesin, mekânını cennet eylesin.

Başkalarının ölümünü bu kadar kolay kabulleniyoruz işte. Bu kadar kolay. Üç kelime. “Allah rahmet eylesin” . Kabullenmemeli miyiz peki? Tabi kabullenmeliyiz. Buna mecburuz da. En acısı ne biliyor musunuz? Kendimize ya da sevdiklerimize yakıştıramamamız ölümü. Ondandır ölümün bu kadar kolay gelmesi. “Falanca ölmüş” sözcüğü ondan masal gibi gelir duyana. Sıradan. Kişi kendi ölümünden kaygılanmaz aslında. Ardında bıraktıklarıdır onu kaygılandıran. Ana-baba, eş-dost, evlat-kardeş, yaren. Ölümle kol kola gezmişliğim hep var. Hepimizin var aslında. Bize bir nefes uzaklığında. Ancak o kadar uzak.

 Ölümün hak olduğuna da iman etmişiz çok şükür. Düğüne benzetenler olmuş, Yaradan’ a kavuşmaya telmihen. “Sayılı nefes” demişler, “sayılı gün”.  Ne bir eksik-ne bir fazla . Muhtelif nedenlerle göçenlerimiz olmuş. Şu veya bu şekilde… “Acı ölüm” demişler, “genç ölüm”. Ve… Unutmuşlar, unutmuşuz . Vazgeçilmez evlat, vazgeçilmez eş, ana-baba, dost-arkadaş-yaren. Bir de bakmışsınız, mezarlıklar vazgeçilmezlerle dolmuş, taşmış. Fotoğrafınızı asmışlar evin göz önünde bir köşesine.  Sene-i devriyelerde hatırlanmış adınız, sonra zamanla, o bile olmamış-olamamış. O fotoğraf zamanla kuytulara çekilmiş gitmiş, sararmış.  Hayat işte, izin vermemiş.  Ölümün kendisini unutmuşuz aslında. Yüz yüze gelene kadar da hatırlamamışız. Senelerce mezarlıkların yanından gelip geçmişiz, ürperememişiz bile. Ölüm, başkalarından duyduğumuz, varlığını bildiğimiz, iman ettiğimiz fakat bir türlü anmak istemediğimiz bir vaka haline gelmiş. Ölmek fiili de kendi kendine yapılabilecek bir şey değil zaten inanan için. Bir ideal uğruna ölmek,  kendini siper  etmek  de kalmamış ahir zamanda. Hayat  gailesi içinde ölüp gitmişiz.

Çoğumuza hayat yavaş yavaş  ölüm olmuş. Ölümlerden hayat bulmayı ummuş kimimiz. Ölerek yaşamışız, ya da yaşayarak ölmüşüz.  Hayatla ölüm kol kola girmiş, beraber gezmekte. Lakin hakikat şu; ölümde hayat var, hayatta da ölüm.

O’ndan geldik, ancak O’na döneceğiz.