Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Deneme - Bir Şarkının Düşündürdükleri...

Durduk yerde bir şarkı mırıldanmaya başlıyorum.
Bilinçsiz bir şekilde…
Yavaş yavaş sesimi yükseltiyorum ve şarkının sözlerini bilinçli bir
şekilde söylemeye devam ettiğimi fark ediyorum.
Gökyüzündeki yıldızlardan bahsediyor şarkı…
Sitem dolu…
Gökyüzündeki yıldızlardan daha yalnız olmak…
Gözümün önüne bir kadın geliyor.
Kızıl saçlı, güven uyandıran bakışlara sahip bir kadın…
“Yok,” diyorum, “bu şarkıyı bu kadından değil, başka birinden duydum.”
Hafızamı zorluyorum.
Aykırı bir erkek ses sanatçısı geliyor gözlerimin önüne.
“Evet,” diyorum, “işte bu sanatçı söylüyor.”
Döneminin en aykırı kişiliklerinden biri…
Sırf aykırılığı yüzünden hala (ölümünden sonra bile) eleştiriliyor,
sırf aykırı olduğu için (sanatına bakılmaksızın) sevilmiyor.
Dudaklarımın arasından şarkı sözleri çıkmaya devam ediyor.
Ancak aykırı bir kişilik bu şarkıyı söyleyebilir!
Yalnızlığın hüznünü ruhumda hissediyorum.
Şarkıyı tekrar tekrar söylerken, yalnızlığı hatırlatan yazarlar,
şarkıcılar, şairler geçiyor aklımdan.
Bir film sahnesinden, bir kitaba giriyorum, bir şiirden çıkıp, bir öyküde
buluyorum kendimi.
Olaylar, yerler, kişiler değişiyor, fakat hissettiklerim değişmiyor.
Dudaklarım hala şarkıyı mırıldanıyor, fakat tek farkla; artık göz
yaşlarım da dudaklarımın açılıp kapanmasına göre yön değiştirerek,
hislerimi daha da derinleştiriyor.
Kim demişti, ben ne zaman yalnız kaldığımı bilmiyorum, her zaman
yalnızdım onu biliyorum, diye.
Kalabalıklar etrafında yalnızlığını unutan şair kimdi; Murathan Mungan
mı?
Yalnızlığın Senfonisini kim yazmıştı?
Bir anda Oğuz Atayın bir öyküsünde buluyorum kendimi.
"Korkuyu Beklerken" yalnızlığım derinleşiyor.
Lars von Trierin bir filmine giriyorum.
Korkuyu beklemeyi bırakıp, her dakika korkuyla yaşamaya başlıyorum.
Ve tabii yalnızlık hep içimde…
Bir filmden, bir kitaptan, bir şarkıdan çıkıp normal hayatıma
dönemiyorum.
Çünkü normal hayatımı bunların içinde buluyorum.
Tek fark; bunlar sayesinde normal yaşantımın acısını daha da derinden
hissediyorum.
Yavaş yavaş sesim kısılıyor.
Gözyaşlarım izlediği yollarda kuruyor.
Ağzıma tuzlu bir tat bırakıyor bu şarkı. Tekrar söylemeye cesaret
edemiyorum.

otuzbirtemmuzikibinbeş yirmiüçotuzbir
Tuna Başar

Yazıda Adı Geçenler

Mırıldandığım Şarkı : Gökyüzünde Yalnız Gezen Yıldızlar (Beste
: Teoman Alpay Güfte : Hikmet Münir Ebcioğlu Makam : Nihâvend )

Kızıl Saçlı, Güven Uyandıran Bakışlara Sahip Kadın : Candan Erçetin

Aykırı Erkek Ses Sanatçısı : Zeki Müren

“Ben ne zaman yalnız kaldığımı bilmiyorum, her zaman yalnızdım onu
biliyorum!” diyen ve kalabalıklar etrafında yalnızlığını unutan şair :
Murathan Mungan

Yalnızlığın Senfonisini Yazan Kişi : Sezen Aksu

Oğuz Atay’ın Öyküsü : Korkuyu Beklerken

Lars von Trier’in Filmi : Dogville