Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Şiir - Kibrin Jargonu...

            Kibir

Seni satıyorlar pazarlarda

Herkesin kendi aklını satın alması gibi

Ne kadar jargon takılsan da

Sesinden tanıyor meraklıların

Sesin metalik

Teorin bitmiyor zamanlarda

Fragmanın noksan ve paramparça

Odandan çıktığın anda

Yüzlerde zavallılığın anlaşılıyor

Koynunda sakladığın

Suçlar ve yalanların

Seni anonim kılıyor

Sana verilen primlerle

Cephaneliğin hiç bitmiyor

Sesin geliyor

Viyana kapılarından

Seni acemilikler sen yapıyor

Sana tapanlarda

Mizahi zekân donuk

Varlığın davul tozu minare gölgesi

Ruhun

Kapındaki yağcıların

İlmeklerinden süzülüyor

            Kibir

Kabrine giremiyorsun

Kâhin olmaya gerek yok

Sonunu

Yalıyar diplerinde görmek için

Bunu bile fark edemiyorsun

İftira ve boşboğazlılığınla

Hançerlediğin dostlukların

Kanıyla besleniyorsun

Fiil kök veya gövdelerinin

Zaman ve şekillere göre

Türlü eklerle girdikleri

Kalıba

Dâhil olmayı

Bir harfle kaybederken

            Kib(p)ir

Düşsek de

İr’ini

Kendinle baş başa kalacağın o gün

Vasat bir sahil kasabası

Veya bir barakada dahi

Var olamayacağını

Bilemiyorsun