Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Şiir - Gece...

Gece;

Teslimiyete bir hece...

Mecralarını açar arsızca, o bir utanmaz kahpe.

Soysuz bir döl, unufak eden girdiği döl yolunu!

kelimeleri bir araya getiren kâfirdir kendisi;

münafıklığın esir edici albenisine tutsak eden.

Üretkenliğe diş bileyen, umutsuzluğa gözlerini deviren.

Gece;

Sözcüklerin tek hükümdarı,

İlhamın en koyu yandaşı...

Bir orospu cilvesi kadar kan kırmızı, bir uykuya direnmek kadar asil kendinsin anlamı.

Siyahın asaletiyle birleşen, ruha hüznü yükleyen bir sonbahar sarısı...

Gece;

Hayat anlamına gelen süt beyazı ya da sperm akı,

Var olmanın tek kanıtı,

Ve meydan okuyan yalnızlığın sultanı.

Tarumar olmuş yatakların içinde hayallerin son durağı.

Durmayan,

yatağınca coşkuyla çağlayan.

Hayata en ilanihayesinden anlam katan.

Gece;

Bebesinin yanı başında günaha bedenini satan orospu.

Bir sergüzeştin sessiz serzenişleri, tahammülsüz gezintileri.

Maceralarında hikayeler yaratan kirli dünya.

Ölüp ölüp dirilen kabus dolu rüya.

Bedeni girizgâh kefelere koyup dirhem dirhem satan acuze.

Gece;

İlhamların kaynak pınarı,

Sözlerin tükenmez deryası.

Yalnızlığın hüsrevane yoldaşı;

Başımızdan hiç eksik olmayacası...