Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Şiir - bir terkedi(li)ş hikayesi...
bir terkedi(li)ş hikayesi
-1
kadın...
adında bilmeler gizli.
adam...
gözlerine yalanlar kesmiş...
kadın...
susarken haykırıyor bildiklerini.
adam...
duymuyor.
kadın ağlarken adama
adam kendine vicdanlar giydiriyor.
çok bekledim! diyor kadın sessizce.
başka bir kadının koynundaydım sen beklerken! diyor adam.
biliyordum! diyor kadın.
hastalık yakıştırdığın arkadaşların olmadı hiç...
dört duvarla bir seni beklerken ben,
hastaneye çalan otel odalarında bir kadının memelerine dokunuyordun sen.
benden çaldığın ne varsa ona hediye ediyordun.
ve sonra gel! diyordun...
yol bitmiyordu yüzünü düşledikçe,
oysa yüzün başka gözlere seyirlik,
başka uykulara emanet.
geliyordum yine de...
yanılgılarımla geliyordum.
bilemezsin! diyor adam.
daha çok şey var... yalan...
resmi yaralarım var.
biliyorum! diyor kadın usulca.
biliyorum!
üstüm başım kadın kokmakta.
bu acı... bu can yangını... bu kulak çınlaması...
adam sarılıyor kadına.
iki kadın...
biri, bir haftaya sıkıştırılmış otel odasında,
biri, bir evde yıllara yayılmış.
ve ben...
koşar adım sana gelen ben!
günaydınlara sığdıramadığım sevinçlerim.
günaydınları erkenlerle çakışan ben...
kadın;
git de bana! diyor boynunu kokladığı adama...
adam;
gitme! diyor umarsızca.
kilitlenen kapılar...
bir uzun yol hikayesi...
akan derelere karışan terkediş katreleri...
bir otobüs bileti uzaklıklar...
perdeleri bütün kapatıyor kadın
adama ışık sızdırmasınlar diye.
bir tek kitaplar yoluna yoldaş.
bildiklerinin aynası kitaplar...
sustuklarını hapseden kitaplar...
ve fonda bir şarkı;
...hiç kimseyi sevemezsin sandığım zamanlar,
dalga kıransız bir çocuk bütün limanlar,
kahramansız bir film gibi solar romanlar
figuranlar beni oynar...
bu kadarını duyuyor kadın,
bu kadarını anlatıyor şarkı,
ve gidip gelmelerin en acısı.
bir terkediş sancısı...
kadının hikayesi bu,
adam kendi hikayesini başka kadınlara saklıyor...
sayıklıyor kadın...
acıya solgun gitmelerim var
adında bilmeler gizli.
adam...
gözlerine yalanlar kesmiş...
kadın...
susarken haykırıyor bildiklerini.
adam...
duymuyor.
kadın ağlarken adama
adam kendine vicdanlar giydiriyor.
çok bekledim! diyor kadın sessizce.
başka bir kadının koynundaydım sen beklerken! diyor adam.
biliyordum! diyor kadın.
hastalık yakıştırdığın arkadaşların olmadı hiç...
dört duvarla bir seni beklerken ben,
hastaneye çalan otel odalarında bir kadının memelerine dokunuyordun sen.
benden çaldığın ne varsa ona hediye ediyordun.
ve sonra gel! diyordun...
yol bitmiyordu yüzünü düşledikçe,
oysa yüzün başka gözlere seyirlik,
başka uykulara emanet.
geliyordum yine de...
yanılgılarımla geliyordum.
bilemezsin! diyor adam.
daha çok şey var... yalan...
resmi yaralarım var.
biliyorum! diyor kadın usulca.
biliyorum!
üstüm başım kadın kokmakta.
bu acı... bu can yangını... bu kulak çınlaması...
adam sarılıyor kadına.
iki kadın...
biri, bir haftaya sıkıştırılmış otel odasında,
biri, bir evde yıllara yayılmış.
ve ben...
koşar adım sana gelen ben!
günaydınlara sığdıramadığım sevinçlerim.
günaydınları erkenlerle çakışan ben...
kadın;
git de bana! diyor boynunu kokladığı adama...
adam;
gitme! diyor umarsızca.
kilitlenen kapılar...
bir uzun yol hikayesi...
akan derelere karışan terkediş katreleri...
bir otobüs bileti uzaklıklar...
perdeleri bütün kapatıyor kadın
adama ışık sızdırmasınlar diye.
bir tek kitaplar yoluna yoldaş.
bildiklerinin aynası kitaplar...
sustuklarını hapseden kitaplar...
ve fonda bir şarkı;
...hiç kimseyi sevemezsin sandığım zamanlar,
dalga kıransız bir çocuk bütün limanlar,
kahramansız bir film gibi solar romanlar
figuranlar beni oynar...
bu kadarını duyuyor kadın,
bu kadarını anlatıyor şarkı,
ve gidip gelmelerin en acısı.
bir terkediş sancısı...
kadının hikayesi bu,
adam kendi hikayesini başka kadınlara saklıyor...
sayıklıyor kadın...
acıya solgun gitmelerim var
Bohem Mekan 2007-2008 © Tüm Hakları Saklıdır
