Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Öykü - Kıyı...

Aynalarda görünmeyen rüzgar, saklı kalanları ortaya çıkartmak için yüzünün ortasından geçiyor. Tamamen saklanmadan çemberin dışına çıkmadan kenarında duruyor. Görünmeyen tarafını merakla arar gözlerim. Hem gizlenip hem de görmek isteyen bir yüz gıdıklar günahlarımı.

Arkasına gizlendiği ince örtünün desenleri arasından hayat sızıyor, gülümsediğini anlıyorum, bir yanı başkadır insanın uzakları aşarken bir yanı bir yanı dünyadan kaçar.Açık alnının arkasında kafasının içinden gemiler kalkıyor,sevinçle yolculuğa çıkıyor gözünün yeşili. Teninin tuzu denizi tanıyor, elindeki yelpazeyle saklandığı yüzü güneşe dönük,hiç şımarmamış saçları rüzgarda hayatın neresinde olduğunu anlamadan bir rüzgar bekliyor. Ilık rüzgar yüzüne değdiğinde yüzünden çekecek yelpazesini. Uzaklar yakınlaşacak denizde fırtınayla gülümseyerek dünyaya meydan okuyacak. Yaramaz gülüşünü ulu orta gösterecek, gemilerden el sallarken yapmak isteyip de ertelediği ne varsa yelpazesiyle bavulunda duracak, saklanan herkes gibi uzaktan izleyenlerin hayalindeki gibi.