Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Şiir - ZAMANSIZ...

Gecenin saten beyazı

                  gözlerime dökülen.

Harcını taşırken Kristal kelebekler

Küstahın pencereme ördüğü duvarın,

Ben,

Gökkuşağını dışlayan kar sempatizanlığımla,

İşledim durdum bezgin ruhumun tüm kuşkularını..

Aydınlıkla karanlığın

Yadsıyışları gibi sırdaş bir acımasızlıkla,

Sakındın kendini;

             Öptükçe, Dokundukça, Kokladıkça...

Korkmamalıydın.

Anlık bir vesika olmayacaktı yüzün.

İçime ve dışıma giren,

Geveze açlığım değildin sen.

Neden, soğuturken sessizlik yokluğunu

Aldığını bölüşmez bir karanlık

           Bensiz içiyor bedenini?

Neden, katlanamadığın,

Dudaklarıma değmiş binlerce öpücüğü,

Yerlerinde bırakmadın?

Binlerce kişinin de olsa,

Kirlenmeseydi yüreğimdeki buseler: senin için...

Tutup kaldırsaydın;

Yanakları yarılmış umutlarını.

Yağmurun sesinde beni dinlemeye devam etseydin.

                          (beni de dinleseydin)

Dinleseydin;

Sabah-akşam,

Gökyüzünün tüm kızıllıklarını

Senin şakaklarında birleştirmek düşlerimi.

Dinleseydin

Ve ben vazgeçmeseydim yağmur olmaktan..

Yürüdükçe

toprağını bulan sulara,

Islak koktukça yalınlığım,

                     Sende kalan yalnızlığım olsaydın...