Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Şiir - Dört Kadın...
Dört Kadın
3
I.
Kime el attıysam
Kurudu ellerim
Diyorum bu çizgiler benim
Ve bu kırıklar da öyle
Parçaları birleştirin ki
Adım hatırda zor kalır diye
Lakap takma yoluna gidenler
Boşuna uğraşmasınlar artık
Çünkü ben namı diğer
Yalnızlık aynasıyım
Bakmasını bilmeyene
Çirkin gösteririm
Adım insan:
Dört kadının duasıyım
II.
Kime ses ettiysem
Duyulmadı sesim
Diyorum bu seziler benim
Ve bu duyular da öyle
Bütünleri parçalayın ki
Bu şehir yandı yanacak diye
Ellerini ovuşturarak bekleyenler
Boşuna uğraşmasınlar artık
Çünkü ben bu şehre
Ağlayarak gelmişim
Kımıldamayacağım yerimden
Baş kaldırmayacağım düzene
Ve kalabalığın ortasına kendimi
Bağlayarak hapsedeceğim
Adım insan:
Dört kadının lanetiyim
Çizelge
İlk dört: Gökçe, Ceren, Selin, Sibel
Son dört: Pınar, Duygu, Buket, Elif
Yorumlar
ah...tam da farklı olabilmişken, tam da benim müfredatım ezberinizi bozar derken, keşke o dizeler* yazılmasaymış.
*ve kalabalığın ortasına kendimi
bağlayarak hapsedeceğim.
yinede eline, beynine sağlık...
revolvere katılmamak elde değil. başkaldıran, karşı koyan ve ezber bozduran bir tarz, kalabalığın ortasında kendini bağlayarak hapsetmek gibi -aslında özünde zor, farklı ve fakat bugün neredeyse tüm dünyanın kullandığı bir çıkışa ulaşmış... bu da ister istemez bir hayal kırıklığına yol açıyor. sakın ha yanlış anlaşılmasın ki bu eleştiri, şiirin biçimine ve duygusuna dair bir eşeltiri değil... sadece dünya sessizlik ve hareketsizlikle cezalandırılmayı ve cezalandırmayı ezber edinmişken insanın farklı bir çıkış bekleme hali...
Bohem Mekan 2007-2008 © Tüm Hakları Saklıdır
