Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Özgür Metin - BAĞIRDAN...

Babam sana çok içtiği bir akşam ağlayarak Cem Karaca’nın, “Mutlaka Yavrum” şarkısını dinletmiş. Gençliğinin parçasıymış. “Biz görmedik sen görürsün, daha iyi günleri yavrum yavrum. Biz kuramadık, kurarsınız yalansız dolansız bir dünyayı. İnsan olmanın verdiği onurla.”

Sen anlatmıştın bunu bana. Oturtup dinletmiş, ve bunu anlatmıştın. Ağlamıyordun ama yüzün ağlıyordu. İçin ağlıyordu.

O sana bir şeyler öğretmişti sen bana.

Kıskanmıştım. Acı çekmiştim. Bunu da biliyordun ve ben senin yanında zaten bundan çekinmiyordum. Ben sana hiçbir zaman yalan bile söyleyememiştim ki.

Az önce bunu düşündüğümde, çünkü birazdan Cem’den Mutlaka Yavrum şarkısını dinleyip devrimi düşüneceğim. Babamın güzel anıları kısmının “1”den ibaret olduğunu sanıyordum.

Sonra, “babamın bende bir iyiliği var mı?” sorusuna yanan bir ışık oluştu ilkin.

Sonra,

Bir akşam misafirlerden birinin bebeği, akşam boyunca benim küçük eski ayıcığımı çok beğenmişti. Hep almaya çalışıyordum elinden.  Kapıda, giderlerken, ayıyı uyuyan bebeğin kucağına bırakmıştım. Annemle babam benden gurur, misafirlerse bana minnet duymuşlardı.

Ya aynı akşam, ya başka akşam, muhtemelen başka akşam; annemin kocaman bir ambalajı hışırdatarak ranzamıza yaklaşmasıyla açtım gözlerimi. Sen üst katta uyuyordun. Ben yine seni oraya atmıştım. Ve bana kocaman, yep yeni, ışık ışıl, tüylü ve kırmızı bir ayı getirdi annem. Babam almış; yol kenarından.

Arabaya geri gittiği, misafirleri bırakacağı gibi bir şey hatırlıyorum. Uydurma da olabilir. Ama bana kendisi vermedi. Anneme verdi, bana versin diye.

Kedisiz bir dönemimizdi galiba. Ailenin maskotu olmuştu sonra o ayı. Işıklı bir şapkanın ışığını söküp ayının başına “taç” gibi dikmiştik.. Bir süre yanmıştı alnında…

Ve sonra durdum, ilerlemek istemedim ve sana “vermek” istedim. Umarım hediyen olur…

Ambalajsız…

Dün gece o şarkıyı dinleyip ağlamışsın ve düşünmüşsün beni…

24 NİSAN 2008.

Ö. 'ye