1.
Bitmiş bir oyunun
Dağınık dekorunda
Kalkamadığım anda
Dizimdeki yaranın yangınında
Buldum seni
Kanıyordu
Uzattığın avucun
Oyunun kuralı ;
Seni de düşürmüşlerdi.
Hep düşeceksek kalkmayalım hiç.
Düş yanımda...
Dizimin sıyrığına sar avucunu
Düşdaş olalım kal...
Bırak gitsinler, düşmekten
Korkmazsak yetişiriz onlara.
***
2.
Şimdi korkmadığım
düşüşüne düşmek
Düşüşüne düştüm.
Düşüşüne düş idim.
Düş yanımdaydı,
Düşüş yanıbaşımda.
Hadi;
Düşdaş olalım Düş!
Hadi;
Kalkamayalım oturdu Düş!
Hadi;
Düş-sene!
Düş-sana!
Üşüdü düş
Üşü düş.
muhteşem başlamış, devamı için heyecanlandım itiraf edeyim. lakin düşün peşine bu kadar düşülmeseydi daha da ihtişamlı bitebilirdi diye düşünüyorum.
bana tat verdi, elinize sağlık.
Son derece haklısınız.
Aslında bu şiir,
Korkmazsak yetişiriz onlara
kısmında bitiyordu.
Ancak, benim düşüşle ilgili bir meselem var bu aralar. Bu olgu, zihnimi ve dolayısıyla metinlerimi oldukça sömürgesi altında tutuyor şu sıralar.
Ancak belki de, bu şiirde de bunun ayrımını netleştirmek gerekiyordu. Ben de şimdilik bu şiiri bölme yoluna gittim, ama böleyim derken -b- öldürmem umarım... :)
Teşekkür ederim, bu konudaki yol göstericiliğiniz için...