Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Deneme - Kayıp Hayat...

Mavi alacalığında,

Şafak karanlığın;

Ey yüzünü bilmez,

Kalbini görmez,

Damar damar yol alan kahrolmaz,

Yolunda da kendini bilmeyen aymaz!

Aç gözünü,

Dinle kalbini.

Eğer başınıza gelmedi-deneyimlemediyseniz,  eğer yakınınızdan duymadınız-hissetmedinizse, civarınızdan gözlemlemediniz-fark etmedinizse; sadece susun. Susun ve dinleyin: 

İhsan edilen izafiyetle donanmış bir ömür. Damarları kanla bezenilmiş, vücudu etle kaplatılmış, bedeni ruhla örülmüş. Uzun bir yol ve içinde her şey; ve uzun bir yol içinde olan her şeyin kendisi insan olan bir birey. Ama birey olduğunu bilmiyor son tahlilde!  

Bir hayat, mutlak ve muğlak; ve muğlaklığında anaç merak; meraktan doğan bir hayat ve onu bekleyen bir keşif. Keşife ihsan olan bir insan. Ama bahşedilmişliği bilmiyor son tahlilde! Elinin tersiyle itiyor insan olan sadeliğinde… 

Ona ihsan edilen aşk, adem-havva deminde. koparmak ister cennetten evrilme elmayı işkille; aşk güzel ancak insana uyan tarafı sakil. armağanı bilmiyor son tahlilide! Bunca ermişe, Zerdüşte hayat veren hüsrevane hissiyat devşiriliveriyor eril  eril ! 

Ve bir kayıp, başında ve ucunda kem ağıt!

Hakk’tan gelen

Ve sana giden,

sen de kalan,

Senasında gizemi,

özünde bilinmemesi…