Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Şiir - ÇIĞLIK...

Ey ilk söz uğursuzluğu,

Soluktan önce boğan kıskançlık! 

Ey güvensizliğin kehaneti!

Sen mi beni ayırdın

Suçu affedilmişliğimden az sevgilimden!?

Yanlış söz,

Yokluğun acısına binmiş

                         hantal varlık,

Öylece durup doyamadığımız

Ve anlatamadığımız için,

kalabalık metreslerle

ve güzelim hüznümüzü boğazlayan kahkahalarla

doldurduğumuz uğursuz Pazar!

Hanginiz en çok yetemediniz,

    O ilk sözü söylememişlikle

Yaşanmış aşk itirafına?

O itiraflar ki,

Kavuşmayla-yokluk öfkesinin

Gururla-bakış yollarının

Artık inkarsız sevgiyle tanışmakla

Elveda dediğimiz benliğimizin-

yalnızlığımızın-tekkalpliliğimizin

                    Ölüm tüten dumanında

Zehirlenirken git gide sevgilim,

melek soluğu,

çocuk gülüşü

ve afacanın parmağıyla

atılmış zarları "iki-iki" tuttular..

Ey bize

Birleşmeyi bölünme öğreten aklın tekliği,

Korkunun ve incinmişliğin sakat teklemeleri,

Ve her atışını "ikinci" için susturan yürek!

Böyle yek görmüşken

              İkiyüzlü olan her şey sizi,

Ey zaman!

Sen neden iki ikiyi vurdun o zaman!

Ey denge!

Yerin çekiciliği,

Gövdesiyle,

                yuvarlanan zarı durduran hava,

İkiyi gözlere gösteren ışık!

Ve canım parmaklardan kurtulan

Zarın tıkırtısıyla ikiye bölünmüş ruhum,

Siz yani,

Bütün suçlular.

Ve hangi an,

Kendini karanlığın korkunç şehvetine

Bahşedip yok etmiş tamah-,

Beni,

"Sevgisini dile getirenler"in ölü davetine kanıp

Yalancı tanık yaptırdın da,

Kapanan kapının karanlığında

Ben sanıp

inançsızlıkla ve ben'i bilmezlikle

sevişti sevgilim? 

Susuşunla birikirken zaman,

Sen değil, ama sen

Benden bulanarak kaybolup akan.

Söylediklerin yalan

ve her yazdığın

         aslında söylenmemiş olan 

Yokluğun

Kaybetme korkusuyla yanaşır varlığıma

ve sen gözümün içine baka baka

suçunun karşısında

kurban ettirirsin dünyayı

                       böyle bana..

Yine de her akşam

Zulmünün zehrine susamış kan,

Saflığının fahişeliğine düşmüş beden,

Sende olmayı bir kere yaşamış ben,

Düşeriz kapına karanlıklardan,

bırakırız bu "kutsal dizeler"i;

Kurtulup gururun yarım kalmış zaferinden

Ve beklemenin çıldırtıcı ermişliğinden.

Onlar ki;

"Yine kazanmışlığım",

"seni yaşamak"lığı her sözcüğe

Tek tek banarak

            Yeniden doyuşum,

Ve inkarın bıçaklarını ertesi buluşmaya bilemek

için kazandığım gücüm

olacak dese de

                  Bu karanlık gülüşün, 

Biz seni

Rahatlamayla güldüren her sözü;

Sensiz de yazılacağımızın,

Ama hep sana yazılacağımızın

                     noktasıyla bitirir,

Ve aşkımız karşısında

                    Şeytan olmaya özensen de,

Sonunda ağlaya ağlaya hep melek kalışının

Gamzesini koparırız o gülüşten...