Okur- sanız & Yazar- sanız | Bohem Mekan; Özgür Metin - TECAVÜZ...

( İki bacak aramı sımsıkı tutarım,

  Ve geceler boyu ağlarım. )

Küçük bir kızdım. Ellerim kilden kirlenmiş, meni denilen şeye değince çamur oluvermişti. O zamanlar bilmezdim onun bir erkekten aktığını. Sandım ki gözyaşımdı beni kirleten, ellerimi çamur eden.

Sandım ki ben kirliyim, dünya temiz, en güzelinden. 

( Bir oyun bahçesinin içindeyim,

  Güzel çiçeklerden derlemeyim. )

En neşelisi bendim, en hokkabazı, en fettanı. Arkadaşlarımla o gün yine oyun bahçemizin içinde oynarken, ebe olan ben sobelemek için gittim kuytulara. Aradım, bulamadım;

arandım, bulunamadım!

Bir ahıl içinde kıpırdamadım, kıpırdanamadım.

Kulağımın arka tarafından bir ses, ılıkça ancak soluyan hayvanca... Aklım karışık, oyun sıram şaşık, hayat karanlık... Ne yani, şimdi ben mi sobe olacağım, ebelikten çıkarılıp?

( Vücudum mu kalan çıplak,

  Umutlarım mı yoksa soluyan mı dizginlenemez kaçak? )

Elleri sertti, vücudum bir o kadar yumuşak. Elbiselerim tertemizdi, ellerime inat. O ses buyurgan, ben ise itaatkâr. O ses emin ve istekli, bense ürkek ve şaşkın. Bir iki yumuşak okşama, ardından başladı içim saymaya:

Bir, iki, üçççç...

Ben mi kısa saydım yoksa zaman mı ağır geçti? Ben mi yavaş saydım, yoksa zaman mı akıp geçiverdi?

Acı vardı bacak aramda, biraz da ıslaklık. Neydi bu, bilemedim o zamanlar.

Adam gitmişti, bıraktığı kokusu kalmıştı: Kâh masumiyet, kâh ırzına geçilen ve masumiyetten geri kalan isyan, çocuk saflığı ve hala yanıp tutuşulan oyun aşkı.

Şimdi ben ebeydim ya; bu bana yapılanla ben mi sobelendim?

Şimdi ben ebeydim ya; bu bana yapılanı anlatsam oyun bozan olur muydum?

Şimdi ben ebeydim ya; kaça kadar sayacaktım?

Şimdi ben ebeydim ya; kaçan neydi? Kovalayan kimdi?

Şimdi ben çocuktum ya, yedi yaşında mı oldum kadın?